مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٧٣ - فصل سوم(در آداب خوردن و آنچه بآن مربوط است)

يا نرسيده‌ام بمن شناسانيد. خداوندا اين غذا را بر من گوارا كن و سبب بيمارى و مرگ من قرار مده، و بعد از آن هم مرا سالم و شكرگزار بدار و به كوشش و مواظبت بر اطاعت خود موفق فرما و روزى فراوان و پر بركت، و زندگى خوش و بادوام بمن عنايت كن و هم مرا پاكيزه و پارسا و نيكوكار و با تقوى بدار و آنچه را كه در معاد و آخرت بمن مى‌رسد وسيله خوشى و سرور من قرار ميده، برحمت خود اى بهترين رحمت آرندگان».

از محمد بن جعفر بن عاصم ... از جدش: با جمعى از اصحاب حج كرديم، و از آنجا بمدينه رفتيم، در مدينه بدنبال مكانى مى‌گشتيم كه در آن منزل كنيم، در بين راه غلام موسى بن جعفر (ع) را ديديم كه بر الاغى نشسته و غذا مى‌برد، ما در بين نخل‌هاى خرما فرود آمديم، امام (ع) نيز تشريف آورد و نشست، طشت آبى برايش آوردند، اول خود دستش را شست، و بعد از طرف راست حضرت دست همگى را تا به آخر شستند، بعد غذا آوردند، حضرت از نمك شروع كرد، بعد فرمود بخوريد «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌» بعد سركه آوردند، بعد كتف بريان گوسفندى را آوردند، فرمود بخوريد «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌» اين غذايى است كه پيغمبر ٦ آن را خيلى دوست مى‌داشت، بعد زيتون آوردند، فرمود: بخوريد: «بنام خداوند رحمان و رحيم»