مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٥٠٥ - فصل هفتم نگهدارى از حيوانات و حق آنها بر صاحبان

اگر تشنه باشد بياشامد، و بصورتش سيلى يا ضربه نزند كه چهار پا ذكر و تسبيح خدا مى‌گويد، و در حال ايستاده و در غير مسير بر پشت او توقف نكند مگر در ميدان جهاد، و بيش از طاقش بر او بار نكند، و زيادتر از قدرتش راه نبرد.

از امام صادق (ع): از سعادت مرد داشتن چهارپا و مركبى است كه براى انجام كار بر آن سوار شود، و كار برادران مؤمن را نيز بوسيله آن انجام دهد.

و فرمود: زين؛ مركب بدو ملعونى است براى زنان.

و فرمود: از سختى زندگى مركب سركش و بد است.

و فرمود: سوارى «نشرة» است.

مردى از امام ششم (ع) پرسيد: كى ميتوانم چهارپاى زير پايم را بزنم؟ فرمود:

وقتى كه زير پاى تو آن طور راه نرود كه به سوى آخور و چراگاه ميرود.

و از آن حضرت (ع): دابه را وقتى بلغزد و سكندرى بخورد، بزن، ولى براى فرار مزن، كه آنچه شما مى‌بينيد او هم مى‌بيند (بدنبال جفت يا آب و علفى كه مى‌بيند ميل پيدا مى‌كند و ميدود) از نبى اكرم ٦: اگر چهار پا زير پايت بلغزد بگويى: «لغزيدى و بزمين خوردى؟ و حيوان جواب مى‌دهد: كه از خوف خدا بلغزش افتادم».

از امير مؤمنان (ع): تا كنون مركب سواريم لغزش نكرده، پرسيدند چرا؟