مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٤٨٧ - بذل كردن توشه و جوانمردى در مسافرت

تقوى قرار ده، كه اگر نجات يافتى از لطف و مرحمت خداست، و اگر هلاك گشتى بواسطه گناهان خود تست. پسرم! شمشير و چكمه و عمامه و خيمه (پوستين) و مشك آب، و ابزار دوخت و درفش خود را بردار. و از دارو آنچه براى تو و اهل تو لازم است بردار، و در هر كار جز در گناه با رفيقانت موافقت كن.

در باره معنى فتوت از امام صادق (ع) پرسيدند؟ فرمود: گمان كرده‌ايد فتوت و مردانگى با فسق و فجور است! نه بلكه فتوت آنست كه اطعام كنى و اميد مردم را بر آرى و چهره خندان داشته باشى و مردم را از رنج و اذيت خود مصون دارى و غير آن نيرنگ و فسق است. امام (ع) پرسيد مروت چيست؟ اصحاب گفتند نمى‌دانيم فرمود: مروت آن نيست كه انسان سفره‌اش در درگاه خانه براى مردم گسترده باشد بلكه مروت دو تاست: در سفر و در حضر اما مروت در حضر: قرائت قرآن و ملازمت با مساجد، بكار برادران مؤمن پرداختن و بكارگر خرج كافى دادن كه اينها دوست را خشنود و دشمن را منكوب ميكند. و اما مروت در سفر خوبى و فراوانى توشه و به همراهان دادن آنها و كار مردم را پس از جدايى از ايشان كتمان داشتن و شوخى‌