مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٤٧٤ - آنچه وقت سوار شدن و در مسير گفته مىشود

از اصبغ بن نباته: براى امير مؤمنان (ع) ركاب گرفتم كه سوار شود، حضرت سر به آسمان برداشت و تبسم كرد، به حضرت گفتم: سر بلند كردى، و تبسم فرمودى؟

فرمود آرى، من روزى براى پيغمبر ركاب گرفتم و او چنين كرد، از او پرسيدم كه يا رسول اللَّه سر به آسمان برداشتى؟ و تبسم كردى؟ فرمود: يا على (ع) هيچ كس بر مركبى كه خدا به او داده سوار نشود و در موقع سوار شدن آيه سخره «خداوند شما كسى است كه آسمان‌ها و زمين را در شش روز آفريد؟ تا آخر آيه» را بخواند و بعد بگويد: «مغفرت مى‌طلبم از خدايى كه جز او زنده و قيومى نيست و بسوى او توبه و بازگشت ميكنم.

خداوندا گناهانم را بيامرز كه جز تو كسى نمى‌آمرزد» مگر آنكه خداى كريم گويد كه: «اى فرشتگانم بنده من ميداند كه جز من كسى او را نمى‌آمرزد بدانيد كه ذنوبش را بخشيدم».

از امام رضا (ع)، پيغمبر ٦ فرمود: هر كه سوار مركب شود و بسم اللَّه گويد، فرشته‌اى براى حفظ او بر ترك او نشيند تا از مركب فرود آيد، و اگر سوار شود و بسم اللَّه نگويد شيطانى رديف او نشيند و باو مى‌گويد آواز بخوان، و اگر بگويد خوب‌