مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٥٩ - فصل اول(در فضيلت اطعام كردن و نيكى و احسان و روزه داشتن)

از امام باقر (ع): اگر سائل بداند كه در سؤال و حاجت خواستن چه منقصتى است هيچ كس از ديگرى سؤال نخواهد كرد، و اگر دهنده بداند در عطا كردن و بخشش چه فضيلتى نهفته است هيچ سائلى را رد نخواهد كرد.

و حضرت سجاد (ع): در ايامى كه روزه دار بود، دستور ميداد گوسفندى مى‌آوردند و ذبح مى‌نمودند و امام (ع) اعضاى آن را قطعه قطعه ميكردند و بديگ ميريختند و مى‌پختند، و وقت افطار با شكم گرسنه بوى آن را استشمام مى‌نمود، بعد دستور ميداد ظرفهايى حاضر كنند، و براى خانواده‌ها غذا بكشند، سپس براى خود او نان و خرما مى‌آوردند و افطار ميكرد.

از امام صادق (ع): هر كس روزه دارى را افطار دهد بقدر ثواب او برايش خواهد بود.

از نبى اكرم ٦: هر كه سير بخوابد و همسايه‌اش گرسنه باشد مؤمن نيست.

و فرمود: هر كس روزه‌دارى را افطار دهد (در ماه رمضان) ثواب آزاد كردن بنده برايش خواهد بود، و گناهانش آمرزيده گردد، گفتند يا رسول اللَّه همگى توانايى افطار دادن نداريم؟ فرمود خداوند متعال كريم است و بآن كس كه حتى يك جرعه‌