رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ١٣٢ - بيستم كتمان سر

مراد از صلاة در اين آيه مباركه همان معناى لغوى است، يعنى توجّه به پروردگار عظيم، بنابراين با ياد خدا صبر و تحمّل كردن و دندان روى جگر گذاشتن موجب تخفيف شدائد و مصائب و عامل مهمّ پيروزى است. و لهذا ديده مى‌شود كه همين مردمى كه در خانه‌هاى خود از بريدن دستشان گريان مى‌شوند در ميدان جهاد و مبارزه با دشمنان دين از قطع شدن دست و پا و ساير جوارح و اعضاء هيچگونه بيمى نداشته و در خود ضعف و هراسى احساس نمى‌نمودند. روى اين قاعده كلّيّه أئمّه طاهرين- صلوات الله و سلامه عليهم أجمعين- در كتمان اسرار توصيه‌هاى فراوان و سفارش‌هاى عجيبى فرموده‌اند حتّى ترك تقيّه را از گناهان بزرگ به شمار آورده‌اند.

روزى أبو بصير[١] از حضرت صادق ٧ سؤال كرد كه:

[١] - اين روايت را در« توحيد» صدوق در باب« رؤية» در ص ١١٧ از طبع سربى آورده است با اسناد متّصل خود از أبو بصير عن أبي عبد الله ٧ قال:

قلت له: اخبرنى عن الله عزّ و جلّ هل يراه المؤمنون يوم القيمة؟ قال: نعم و قد رأوه قبل يوم القيمة، فقلت: متى؟ قال: حين قال لهم: أ لست بربّكم؟ قالوا: بلى. ثمّ سكت ساعة ثمّ قال: و انّ المؤمنين ليرونه في الدّنيا قبل يوم القيمة، أ لست تراه في وقتك هذا؟ قال أبو بصير: فقلت له: جعلت فداك فاحدّث بهذا عنك؟ فقال: لا، فانّك اذا حدّثت به فانكره منكر جاهل بمعنى ما تقوله ثمّ قدّر انّ ذلك تشبيه كفر. و ليست الرّؤية بالقلب كالرّؤية بالعين، تعالى الله عمّا يصفه المشبّهون و الملحدون.