رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٨١ - توضيح و تبيين

ندارد همانا بندگان مخلصين هستند. حال اگر در قرآن مجيد بندگانى را يافتيم كه خداى متعال آنان را به صفت شكر و شاكر توصيف كند مى‌فهميم آنان از عباد الله المخلصين هستند. از جمله راجع به حضرت نوح مى‌فرمايد:

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُ كانَ عَبْداً شَكُوراً[١].

و راجع به حضرت لوط فرمايد:

إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً إِلَّا آلَ لُوطٍ نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ- نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ.[٢] و راجع به حضرت إبراهيم فرمايد:

إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنِيفاً وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ- شاكِراً لِأَنْعُمِهِ‌.[٣] و به طور كلّى بقيّه انبيائى كه به صفت شكر معرّفى شده‌اند همه از مخلَصين بوده‌اند.

چهارم: عنوان اجتباء است، كه خداوند عزّ و جلّ در قرآن مجيد انبيائى را به عنوان اجتباء توصيف نموده است آنجا كه فرمايد:

[١] آيه ٣، از سوره ١٧: اسراء:[ ذرّيّه و نسل كسانى كه با نوح سوار( كشتى) نموديم، بدرستى كه او بنده سپاسگزارى بود].

[٢] آيه ٣٤ و ٣٥، از سوره ٥٤: قمر:[ بر آنان بادى فرستاديم كه بر سرشان سنگ باريد جز بر خاندان لوط كه آنان را در وقت سحر نجات بخشيديم، و اين از روى نعمتى از سوى ما بر ايشان بود، و اينچنين پاداش مى‌دهيم كسى را كه سپاسگزارى كند].

[٣] آيه ١٢٠ و ١٢١، از سوره ١٦: نحل:[ براستى إبراهيم يك امّت مطيع خداوند و حنيف و معتدل بود كه گرايش به خدا داشته و از مشركان نبود، و سپاسگزار نعمتهاى او بود].