رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٧٨ - توضيح و تبيين

آن حضرت به درجه همين صلوح رسيده‌اند آيه كريمه قرآن از قول حضرت رسول ناطق است كه:

إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ‌.[١] اوّلا آن حضرت در اين آيه اثبات ولايت مطلقه حضرت احديّت را براى خود نموده سپس مى‌فرمايد كه ولىّ من آن كسى است كه تولّى امور صالحين را مى‌نمايد، پس معلوم مى‌شود كه در آن زمان افرادى از مخلصين به مقام صلوح مى‌زيسته‌اند و پروردگار متولّى امور ايشان بوده است. بنابر آنچه ذكر شد معلوم مى‌شود كه سرّ دعاى انبياء سلف و توسّل آنها به خمسه آل طهارت يا به ائمّه طاهرين چه بوده و علوّ رتبت مقام صلوح در آنان تا چه سرحدّى است كه مانند حضرت إبراهيم پيغمبرى لحوق خود را به آنها از خدا مى‌خواهد.

و امّا دليل بر آنكه انبياى عظام به مقام اخلاص رسيده‌اند را به وجوهى از آيات شريفه قرآن مى‌توان استفاده نمود.

اوّل: از طريق حمد ايشان، چنانكه در قرآن مجيد وارد شده است، چه به نصّ قرآن توصيف و تمجيد چنانكه سزاوار مقام حضرت احديّت است براى احدى ممكن نيست مگر توصيف و تمجيد بندگان مخلصين خدا: قال عزّ من قائل:

[١] آيه ١٩٦، از سوره ٧: اعراف:[ همانا ولىّ و صاحب اختيار من خدائى است كه كتاب را نازل ساخته و او ولايت و صاحب اختيارى امور صالحان را دارد].