رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٦٣ - ايمان اكبر

اين طائفه مى‌فرمايد:

قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ- الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ- وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ‌.[١] چون اشتغال به لهويّات متفرّع بر ميل و رغبت به آنهاست و سالك مؤمن به ايمان اكبر كه به مرتبه احسان رسيده و در او ملكه شده ابدا ميل و رغبتى به آنها ندارد، و از طرف ديگر چون مى‌داند كه دو محبّت و شوق در يك دل جاى نمى‌گيرد لقوله تعالى: ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ‌[٢] اگر در دل سالكى ميل و رغبت به امور لهويّه باشد إنّا[٣] كشف مى‌كنيم كه ميل و رغبت الهى در او نبوده و چنين قلبى منافق خواهد بود، چه در مورد امور راجع به خداى تعالى اظهار ميل مى‌كند و در امور لغويّه و لهويّه نيز رغبت و ميل دارد. و اين نفاق، نفاق اكبر است كه در مقابل ايمان اكبر قرار دارد، و تسليم و اطاعت قلبى آن متولّد از رغبت و اشتياق باطنى نيست بلكه متولّد از عقل و زائيده خوف و ملاحظه‌كاريهائى است كه در انسان پديد مى‌گردد. و اشاره به‌

[١] - آيه ١ تا ٣، از سوره ٢٣ مؤمنون:[ براستى كه مؤمنان رستگار شدند، آنانكه در نمازشان خشوع دارند، و آنانكه از لغو و بيهوده رو گردانند].

[٢] - آيه ٤، از سوره ٣٣: احزاب:[ خداوند براى يك مرد دو دل در درونش ننهاده است‌].

[٣] - در اصطلاح،« برهان انّى»، پى بردن به علّت و مؤثّر از راه معلول و اثر را گويند.