رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٤٧ - چهارم، آنان داراى مقامى منيع و منصبى رفيع و مرتبهاى عظيمند

لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ.[١] براى اين گروه هر چه اراده و مشيّت آنان تعلّق گيرد خواهد بود و در نزد ما نيز چيزى زياده از مقدار اراده و مشيّت آنان براى آنان خواهد بود. پس معلوم مى‌شود كه از كرامات الهيّه چيزهائى كه فوق اراده و مشيّت و بالاتر از سطح فكر و ميزان طيران مرغ اختيار و اراده آنهاست داده خواهد شد و اين نكته شايان دقّت است و قابل توجّه.

چهارم، آنان داراى مقامى منيع و منصبى رفيع و مرتبه‌اى عظيمند

كه بتوانند حمد و سپاس ذات احديّت و ثناى الهى را كما هو حقّه همانطور كه سزاوار آن ذات اقدس است بجا آورند. قال عزّ من قائل: سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ- إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ‌[٢] و اين غايت كمال مخلوق و نهايت منصب ممكن است.

از مجموع بيانات سابقه چنين بدست مى‌آيد كه براى آخرين مراحل سلوك كه همان مقام مخلَصين باشد چه مزايائى است و چه فيوضاتى بر آنان مترتّب خواهد بود. ولى بايد معلوم باشد كه وصول به اين كمالات و تحقّق به اين حقائق وقتى ميسور مى‌گردد كه سالك در ميدان مجاهده في سبيل الله كشته و مقتول گردد، و

[١] - آيه ٣٥، از سوره ٥٠: ق:[ و از براى آنها در بهشت هر چه بخواهند هست، و علاوه بر مقدار خواست آنها، در نزد ما زيادتى‌هائى هست كه به آنها مى‌دهيم‌].

[٢] - آيه ١٦٠، از سوره ٣٧: صافّات:[ خداوند منزّه است از هر چه وصف كنند، مگر( وصف) بندگان پاك شده و خالص شده ما].