رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٤٦ - سوم، آنچه از ثواب و اجر به هر كس برسد و در روز قيامت به او عطا شود

قبل از پيدايش طليعه قيامت در همه جا حاضر بوده و بر همه احوال مطّلع بوده‌اند لقوله تعالى: عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ‌.

سوّم، آنچه از ثواب و اجر به هر كس برسد و در روز قيامت به او عطا شود

در مقابل عمل او خواهد بود مگر اين صنف از بندگان كه كرامت الهيّه بر ايشان ماوراء طور پاداش عمل است: وَ ما تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ- إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ‌.[١] و اگر گفته شود كه: مفاد اين آيه آنست كه گروه معذّبين طبق اعمالشان به پاداش مى‌رسند مگر بندگان نيك خدا كه براى ايشان جزا در مقابل عمل نبوده بلكه پروردگار منّان به ايشان به فضل و كرم خود جزا خواهد داد. گوئيم: مفاد آيه مطلق بوده و مخاطب آن اختصاصى به گروه معذّبين ندارد، علاوه آنكه جزاى بندگان به فضل و كرم، منافات با جزا در مقابل عمل ندارد. چه معناى فضل اينست كه در مقابل عمل كوچك، پروردگار منّان جزاى بزرگ عنايت مى‌فرمايد و در واقع عمل كوچك را بزرگ مى‌شمارد ولى با اين همه باز جزا در قبال عمل واقع گرديده است در حالى كه مفاد كريمه شريفه غير از اينست، مفاد آيه آنست كه به بندگان مخلصين خدا جزا اصلا در مقابل عمل داده نمى‌شود. و نيز در آيه ديگر مى‌فرمايد:

[١] - آيه ٣٩ و ٤٠، از سوره ٣٧: صافّات:[ و جزاء داده نمى‌شويد جز همان را كه كرده‌ايد، مگر بندگان برگزيده خدا].