رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٤٥ - دوم، اين گروه از محاسبه محشر آفاقى و حضور در آن عرصه معاف و فارغ هستند

وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ‌.[١] از اين آيه به طور حتم دستگير مى‌شود كه به طور اجمال جماعتى از فزع و صعقه قيامت در امانند، و چون به آيه شريفه:

فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ- إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ‌[٢] ضميمه گردد معلوم مى‌شود كه آن گروه كه از صعقه قيامت در امانند عبارتند از:

بندگان مخلَص خدا، زيرا بندگان مخلص به يك معنى ابدا داراى اعمالى نيستند تا آنان را براى حساب آن در عرصه قيامت حاضر سازند. آنان به واسطه مراقبت و رياضات شرعيّه در جهاد انفسيّه كشته شده و به حيات ابدى پيوسته‌اند و از قيامت عظماى انفسيّه عبور كرده‌اند، در دوران مجاهده به حساب آنان رسيدگى شده و حال به واسطه قتل في سبيل الله در نزد خداى خود به خلعت حيات ابدى مخلّع و از روزى‌هاى خاصّه خزانه ربوبى متنعّمند.

قال عزّ من قائل:

وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ‌.[٣] و زياده بر آن، آنكه احضار، فرع بر عدم حضور است و اينان‌

[١] - آيه ٦٨، از سوره ٣٩: زمر:[ و در صور دميده شود، پس هر كه در آسمان‌ها و زمين است بميرد و هلاك شود مگر آن كس كه خدا بخواهد].

[٢] - آيه ١٢٧، ١٢٨، از سوره ٣٧: صافّات:[ پس بدرستى كه آنها البتّه احضار شدگانند مگر بندگان مخلص خدا].

[٣] - ترجمه در ص ٢٨ گذشت.