رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٤٢ - عالم خلوص و اخلاص

لهذا خود نيز در آخر اعتراف مى‌نمودند كه بيان حقايق آن عوالم قابل توصيف نيست.

دوّم: سلسله‌اى از مردم كه به متابعت راه انبياء تشرّف ادراك اين حقايق و فيوضات به قدر اختلاف و استعدادات نصيبشان شده است. اينان نيز سخن در پرده استعاره و تمثيل گفته‌اند.

عالم خلوص و اخلاص‌

بايد دانست كه وصول بدين مقامات و درجات بدون اخلاص در راه حقّ صورت نبندد و تا سالك به منزل مخلّصين نرسد كشف حقيقت چنانكه بايد براى او نخواهد شد.

بدانكه اخلاص و خلوص بر دو قسم است: اول: خلوص دين و طاعت از براى خداى تعالى. دوم: خلوص خود را از براى او. و دلالت بر اوّل دارد كريمه شريفه: وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ‌.[١] و بر دوم دلالت دارد كريمه شريفه: إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ‌[٢].

و حديث نبوى مشهور: من أخلص لله أربعين صباحا ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه إلى لسانه‌

[٣] دلالت بر قسم دوم دارد.

يعنى كسى بدين مرحله مى‌رسد كه خود را براى خداى تعالى‌

[١] - آيه ٥، از سوره ٩٨: بيّنة:[ و مأمور نشده‌اند جز اينكه خداوند را به گونه‌اى بپرستند كه دين را براى وى خالص كرده باشند].

[٢] - آيه ٤٠، از سوره ٣٧: صافّات:[ جز بندگان پاك شده و خالص شده خدا].

[٣] -[ هر كس چهل روز( خود و عمل خود را) براى خدا خالص كند، چشمه‌هاى حكمت از قلبش به سوى زبانش جريان يافته و ظاهر شود].