رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٣٣ - معرفت اجمالى و طرح كلى سلوك إلى الله

مكان هستند و بعدا در اثر توفيقات الهى سالك مى‌تواند تمام حقيقت نفس خود را با تجرّد تامّ و تمامى مشاهده نمايد.

از مرحوم حاج ميرزا جواد آقاى ملكى تبريزى- رضوان اللّه عليه- نقل است كه ايشان مدّت چهارده سال شاگرد و ملازم استاد عرفان و توحيد مرحوم آخوند مولى حسين قلى همدانى- رضوان الله عليه- بوده‌اند، مى‌فرموده‌اند:

«روزى استاد به من فرمود كه: مقام تربيت فلان شاگرد به عهده شماست. آن شاگرد همّتى فراوان داشت و عزمى راسخ.

مدّت شش سال در مراقبت و مجاهدت كوشش نمود تا به مقامى رسيد كه قابليّت محضه بود براى ادراك و تجرّد نفس، خواستم اين سالك راه سعادت به دست استاد بدين فيض نائل و به اين خلعت الهيّه مخلّع گردد. او را با خود به خانه استاد بردم و پس از عرض مطلوب، استاد فرمودند: اينكه چيزى نيست و فورا با دست خود اشاره كردند و فرمودند: تجرّد مثل اينست. آن شاگرد مى‌گفت: فورا ديدم كه من از بدنم جدا شده‌ام و در كنار خود موجودى را مانند خود مشاهده مى‌كنم».

بايد دانست كه شهود موجودات برزخيّه چندان شرافتى ندارد بلكه شرافت همان رؤيت نفس است در عين تجرّد تامّ و كامل.

چون نفس در اين موقع به تمام حقيقت مجرّده خود هويدا مى‌گردد، موجودى مشاهده مى‌شود كه مقيّد به زمان و مكان نبوده بلكه مشرق و مغرب عالم را فرا مى‌گيرد. و اين شهود بر خلاف‌