رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ١٢١ - دوازدهم نيت

محبّت عبارتست از انجذاب، يعنى كشيده‌شدن چيزى به سوئى و حقيقتى. دسته سوّم گروهى هستند كه پايه عبادت و پرستش خود را بر محبّت و كشش به سوى خدا قرار داده غير از كشيده شدن به سوى او و تقرّب به حضرت او هيچ مقصود و منظورى ندارند و صرفا همان انجذابى كه از ناحيه محبوب در خود حسّ مى‌كنند داعى و محرّك آنها به سوى محبوب و موجب حركت آنها بدان حريم است.

در بعضى از اخبار وارد شده است كه حقّ تعالى را از آن جهت كه اهليّت عبادت دارد پرستش نمائيد. و معلوم است كه اين اهليّت بازگشتش به صفات الهى نبوده بلكه راجع به مقام ذات مقدّس اوست جلّ جلاله و عظم شأنه، و بنا بر اين مفادش آن خواهد بود كه خداوند را چون خداوند است عبادت كنيد:

إلهى ما عبدتك خوفا من نارك و لا طمعا فى جنّتك، بل وجدتك أهلا للعبادة فعبدتك.

[١]

أنت دللتني عليك، و دعوتنى إليك، و لو لا أنت لم أدر ما أنت.

[٢] سالك راه خدا در ابتداى سلوك خود با پاى محبّت گام‌

[١] -[ خدايا من تو را از روى بيم از آتش و به طمع بهشت نپرستيده‌ام بلكه تو را شايسته پرستش يافته و بدينجهت پرستيده‌ام‌].

[٢] -[ تو مرا به خود ره نمودى و به سوى خويش خواندى، و اگر تو نبودى من نمى‌دانستم تو چه هستى‌].