رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ١٢٠ - دوازدهم نيت

بنا بر اين انحراف بشر از جادّه خداپرستى نيست بلكه از جادّه توحيد است كه خدا را در فعل و صفت واحد نمى‌دانند بلكه غير او را با او سهيم و شريك مى‌كنند، و لذا قرآن در همه جا براى اثبات توحيد خداوند و نفى شرك از او قيام فرموده است. و بر اين اساس دو دسته اوّل خدا را در منظور خود سهيم و شريك مى‌دانند و در عين خداپرستى نيز از خود پرستى دست باز نمى‌دارند و فعل خود را در عبادات براى هر دو منظور بجا مى‌آورند و اين همان شرك است، و در حقيقت اين دو گروه، مشرك به خداى متعال مى‌باشند كه به نصّ قرآن براى آن آمرزشى نيست.

إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ.[١] بنابراين عبادت آنها ابدا مثمر ثمر نبوده و آنها را به خداى متعال نزديك نخواهد ساخت.

امّا دسته سوّم كه خدا را بر اصل محبّت مى‌پرستند كه همان عبادت احرار است و در بعضى از روايات وارد است كه‌

تلك عبادة الكرام‌

[٢] اين همان عبادت صحيحه واقعيّه است و به آن نمى‌رسند مگر پاكان درگاه الهى. فهَذَا مَقَامٌ مَكْنُونٌ‌ لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ‌.[٣]

[١] - آيه ٤٨، از سوره ٤: نساء:[ خداوند گناه شرك را نمى‌آمرزد و پائين‌تر از آن را براى هر كس كه بخواهد مى‌آمرزد].

[٢] -[ اين عبادت كريمان و بزرگواران است‌].

[٣] -[ و اين مقام پوشيده و دربستى است كه جز پاكان بدان دست نيابند].