اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٧٣ - ٢ - تكريم نعمت

گاهى از گرسنگى سنگ به شكم خود مى‌بست. هر غذايى كه حاضر بود مى‌خورد و هر چه را مى‌يافت رد نمى‌كرد.[١]

٢- تكريم نعمت‌

همه خوردنى‌ها و آشاميدنى‌ها و ميوه‌ها و غذاها «نعمت خدا» است و احترامش لازم است. بدگويى از يك نوع غذا ناسپاسى است. رسول خدا هرگز از غذايى بد نمى‌گفت، نعمت الهى را نيز هر چند كه كم و ناچيز بود بزرگ مى‌داشت.[٢]

در حديث ديگرى آمده است:

«ماذَمَّ طَعاماً قَطُّ كانَ اذا اعْجَبهُ اكَلَهُ وَ اذا كَرِهَهُ تَرَكَهُ ولا يُحَرِّمُهُ عَلى غَيْرِهِ».[٣]

هرگز از طعامى مذمت و بدگويى نكرد. اگر از غذايى خوشش مى‌آمد مى‌خورد، و اگر دوست نداشت نمى‌خورد و براى ديگران هم ممنوع نمى‌ساخت.

ظرف غذا را با انگشتانش پاك مى‌كرد و مى‌فرمود:

غذاى آخر ظرف بركتش بيشتر است.[٤]

[١] - بحار الانوار، ج ١٦، ص ٢٢٧.

[٢] - مكارم الاخلاق، ص ١٣.

[٣] - سنن النبى، ص ١٧٧.

[٤] - همان.