اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٥٠ - ٢ - تند، اما باوقار

بِمَشىِ عاجزٍ وِلابِكَسْلانَ».[١]

مشى محكم نشانه عاجز و سست و كسل نبودن حضرت بود.

در نقل ديگر از حضرت على ٧ آمده است كه چنان راه مى‌رفت كه گويى در سراشيبى گام برمى‌دارد، شيوه‌اى كه پيش از آن و بعد از آن ديده نشده است.[٢]

به نقل جابربن عبداللَّه انصارى:

«كانَ رسُولُ اللَّهِ ٦ فى اخْرَياتِ النّاسِ يُزجِى الضَّعيفَ وَ يُرْدِفُهُ وَيَدُلُّهُمْ».[٣]

پيامبر خدا ٦ در اواخر مردم راه مى‌رفت، ناتوانان را كمك مى‌كرد و بر مركب خويش سوار مى‌نمود و آنان را راهنمايى مى‌كرد.

٢- تند، اما باوقار

رعايت اعتدال در رفتار، سيره پيامبرانه است. گاهى تند رفتن، به سبُكى و خفّت مى‌انجامد، گاهى هم آرام و سنگين راه رفتن سر از تكبر و غرور در مى‌آورد. ايجاد موازنه در راه رفتن، به حالتى كه نه مغرورانه باشد، نه سبك و نه عاجزانه‌

[١] - بحار الانوار، ج ١٦، ص ٢٣٦.

[٢] - همان، نيز: سنن النبى، ص ٤٦.

[٣] - مكارم الاخلاق، ص ٢٢، سنن النبى، ص ٧١.