اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٥١ - ٣ - مراعات افراد پياده
چيزى است كه در رفتار آن حضرت مشهود بود.
به نقل هند بن ابى هاله تميمى: «يَمشى هَوْناً، سريعَ المَشْيَةِ ....»[١] آن حضرت با آرامش و وقار راه مىرفت، در عين حال، تند و چابك بود.
٣- مراعات افراد پياده
گاهى سواره از حال پياده بى خبر است. سوار بر مركب پيش مىتازد و افراد بى وسيله و مركب را پشت سر مىگذارد، يا با بى اعتنايى از كنار آنها مىگذرد. بىتوجهى به پيادگان نوعى غرور را همراه دارد و سوار نكردن بر وسيله نقليه خويش، نوعى عمل غير انسانى و دور از عواطف بشرى است.
پيامبر خدا ٦ اگر گاهى سواره بود، اجازه نمىداد كه كسى يا كسانى پياده همراه وى و ملازم ركاب، مسير را طى كنند و او سواره باشد. يا پياده را هم سوار مىكرد، يا مىفرمود كه: برو و فلان جا منتظر من باش:
«انَّ رَسُولَ اللَّه ٦ لايَدَعُ احداً يَمشى مَعَهُ اذا كانَ راكِباً حتّى يَحْمِلَهُ مَعَهُ، فَانْ ابى قال: تَقَدَّمْ امامى وَادْرِكْنى فِى المَكانِ الّذى تُريدُ».[٢]
[١] - مكارم الاخلاق، ص ١٢.
[٢] - بحار الانوار، ج ١٦، ص ٢٣٦. مكارم الاخلاق، ص ٢٢.