اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٦٥ - ٣ - ساده پوشى
در روايت ديگر است كه چون جامه نو به تن مىكرد، دعا مىكرد و مىفرمود: خدايى را سپاس كه بر تن من چيز پوشاند تا پوشش من باشد و ميان مردم آراسته باشم.[١]
جامه بلندى كه بر زمين كشيده شود، نشان تكبر است و در جاهليت شيوه اشراف جاهلى بوده است. رسول خدا ٦ ضمن آنكه از پوشيدن آن گونه جامهها نهى مىكرد، خود جامهاى مىپوشيد كه از نظر بلندى به قوزك پاهايش نمىرسيد:
«كانَتْ ثِيابُهُ كُلُّها مُشَمَّرةً فَوْقَ الكَعْبَيْنِ».[٢]
گاهى جامه وى كوچكتر از قطيفه (شَمله) بود، يا جامهاى پشمين و راه راه با خطوط سياه و سفيد كه وقتى آن را به بر مىكرد، هيئت زيبايى مىيافت.[٣]
از نشانههاى وارستگى آن حضرت در پوشيدن جامه و اين كه فخر خويش را به جامه و نوع آن نمىدانست اين است كه نقل شده هر نوع لباسى كه فراهم مىشد مىپوشيد، از لُنگ و پيراهن يا جُبّه يا هر چيز ديگر.[٤]
٣- ساده پوشى
ساده زيستى رسول خدا ٦ و وابسته نبودن به جلوههاى
[١] - بحار الانوار، ج ١٦، ص ٢٥١، محجة البيضاء، ج ٤، ص ١٤٥.
[٢] - سنن النبى، ص ١٢٠، محجة البيضاء، ج ٤، ص ١٤١.
[٣] - همان، ص ١٢٥، حديث ١٣٥.
[٤] - همان، ص ١٢٠ به نقل از احياء العلوم غزالى.