اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٣٧ - ٣ - جلوس مؤدبانه
اجتماعى را مراعات مىكرد. هرگز ديده نشد كه پاى خود را در حضور ديگران، دراز كند:
«وَ ما رُئِىَ مُقدِّماً رِجْلَهُ بَيْنَ يَدَىْ جَليسٍ لَهُ قَطٌّ».[١]
رسول خدا ٦ اغلب رو به قبله مىنشست، و به كسانى هم كه خدمتش مىرسيدند، احترام و تكريم مىكرد و گاهى زيرانداز يا عباى خود را براى آنان مىگسترد تا روى آن بنشينند، با آنكه هيچ گونه قرابت و خويشاوندى ميانشان نبود، ولى ديگران را روى جايگاه خود مىنشاند.[٢]
پيامبر اكرم ٦ تا آنجا ادب مجلس را رعايت مىكرد كه زانوهاى خويش را در برابر چشم ديگران، قرار نمىداد، رفتارى كه گاهى عربها داشته و دامن لباس را بالا مىزدند و ساقها و زانوان لختشان ديده مىشد، اما آن حضرت، همواره پاها و زانوهاى خويش را مىپوشاند:
«ما اخْرَجُ رُكْبَتَيْهِ بَيْنَ يَدَىْ جَليسٍ لَهُ قَطُّ».[٣]
وقتى براى غذا، سر سفره مىنشست، زانوان و قدمهاى خويش را جمع مىكرد و مثل نمازگزار و حالت تشهد مىنشست، ليكن يكى از دو زانو روى ديگر متمايل مىشد و مىفرمود: من بندهام، مثل بندگان مىخورم و مثل
[١] - بحارالانوار، ج ١٦، ص ٢٣٦.
[٢] - المحجة البيضاء، ج ٤، ص ١٣١؛ بحارالانوار، ج ١٦، ص ٢٤٠.
[٣] - مكارم الاخلاق، ص ١٧.