اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٦٧ - ٤ - لباسهاى ويژه
پيامبر خدا ٦ هرگز نسبت به جاى خواب و رختخواب عيب جويى و ايرادگيرى نداشت. اگر بستر برايش مىگستردند، برآن مىخوابيد و اگر رختخوابى پهن نمىشد، بر زمين مىخوابيد:
«انْ فَرَشُوا لَهُ اضْطجَعَ و ان لَمْ يُفْرَشْ لَهُ اضْطجَعَ عَلَى الأرضِ».[١]
اين نهايت زهد و اوج وارستگى از تعلقات دنيوى است.
وقتى در خانه بود، لباس خود را مىدوخت و بر كفش خويش وصله مىزد.[٢] روزى عمر خدمت آن حضرت رسيد، در حالى كه وى بر روى حصيرى خفته بود و حصير بر پهلوهاى آن حضرت خط انداخته بود گفت: يا رسول اللَّه! كاش بسترى گسترده بوديد! فرمود: دنيا را مىخواهم چه كنم؟ مَثَل من و دنيا مَثَل رهگذرى است كه در يك روز گرم ساعتى از روز را زير سايه درختى به استراحت پرداخته سپس آنجا را وانهاده و رفته است![٣]
٤- لباسهاى ويژه
كلاه عمامه، دستار و عرقچين گرچه پوشاننده «بدن»
[١] - محجة البيضاء، ج ٤، ص ١٣٠.
[٢] - بحار الانوار، ج ١٦، ص ٢٣٠.
[٣] - همان، ص ٢٣٩.