اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٢٥ - ٣ - ادب در برخورد
رسول خدا ٦ هم كلام خويش را با تبسّم مىآميخت، هم چهرهاى خندان داشت، هم به چهره ديگران لبخند مىزد و خوشرويى و خوشخويى با مردم از خصلتهاى وى بود. در حديث است:
«كانَ اكْثَرَ النّاسِ تَبَسُّماً و ضِحْكاً فى وُجُوهِ اصْحابِه».[١]
بيش از همه، لبخند داشت و در روى يارانش خنده مىزد.
٣- ادب در برخورد
حالت و گفتار هر كس در اوّلين لحظه برخوردش با مخاطبان آينهاى است كه درون را نشان مىدهد. سلام گفتن و دست دادن و مصافحه كردن، نشان ادب، تواضع و حسن خلق است.
در حديث آمده است:
«كانَ مِنْ خُلْقِهِ ان يَبْدَأَ مَنْ لَقِيَهُ بالسّلامِ».[٢]
از خلق و خوى حضرت آن بود كه با هر كس برخورد مىكرد، آغاز به سلام مىنمود.
«اذا لَقِىَ مُسلِماً بَدَأَ بالْمُصافَحَة».[٣]
هرگاه با مسلمانى ديدار مىكرد، با او دست مىداد.
[١] - المحجة البيضاء، فيض كاشانى، ج ٤، ص ١٣٤.
[٢] - المحجة البيضاء، فيض كاشانى، ج ٤، ص ١٣٠.
[٣] - سنن النبى، علامه طباطبايى، ص ٦٢.