اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٢٦ - ٤ - تفقد و احوالپرسى
در خود دست دادن نيز رعايت مىكرد تا دست خويش را زود عقب نكشد، تا مبادا طرف مقابل احساس بى علاقگى و سردى در برخورد پيدا كند:
«اذا لَقِيَهُ احَدٌ مِنْ اصحابِهِ فَناوَلَ بِيَدِهِ ناوَلَها ايّاهُ فلَمْ يَنْزَعْ عَنْهُ حَتّى يَكُونَ الرَّجُلُ هُوَ الّذى يَنْزِعُ عَنْهُ».[١]
هرگاه با يكى از اصحاب ملاقات مىكرد و آن شخص دست پيش مىآورد، پيامبر خدا ٦ با او دست مىداد و دست خويش را از دست او جدا نمىكرد تا اين كه شخص مقابل دست خود را عقب بكشد و از دست آن حضرت درآورد.
٤- تفقّد و احوالپرسى
آگاهى «پيشوا» از حال و وضع «پيروان» و خبرگيرى از مشكلاتشان و سر زدن به خانههايشان نيز از اسباب نفوذ در دلهاست. رسول خدا ٦ از ياران خود غافل نمىماند و رابطهها را همچنان زنده و قوى نگاه مىداشت. به روايت امام على ٧:
«اذا فَقَدَ الرَّجُلَ مِنْ اخوانِهِ ثَلاثَةَ ايّامٍ سَأَلَ عَنَهُ، فَانْ كانَ غائِباً دَعا لَهُ و انْ كانَ شاهِداً زارَهُ و انْ كانَ مريضاً عادَهُ».[٢]
[١] - مكارم الاخلاق، ص ١٧.
[٢] - همان، ص ١٩.