اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٤٧ - ٦ - همدلى و همزبانى با مردم
در عين كمال نماز، خطبههايش كوتاهترين بود و كمترين سخن بيهوده و غير لازم نداشت.
اين رعايت حال مردم و «مردم دارى» او را نشان مىداد.
٦- همدلى و همزبانى با مردم
از جلوههاى ديگر مردم دارى و مردمى زيستن آن حضرت آن بود كه در جلسات با مردم به سخن مىپرداخت و از همان سخنان مىگفت كه آنان مىگفتند، در طرح مشكلات اجتماعى و مسائل روز مرّه و گرفتارىهاى زندگى، يا طرح موضوعات دينى و دنيوى و اخروى با آنان هم آوا و هم سخن مىشد، نه آنكه خويش را جدا از مردم به حساب آورد و در گفتگوها با مردم محشور و مخلوط نشود.
زيد بن ثابت نقل مىكند:
«هر گاه نزد پيامبر مىنشستيم، اگر سخنى در ياد آخرت مىگفتيم با ما هم سخن مىشد.»[١]
گاهى براى آنكه سخنش كاملًا براى طرف مقابل مفهوم و بى ابهام باشد، آن را سه بار تكرار مىفرمود:
«كانَ رَسُول اللَّه ٦ اذا حَدَّثَ الحديثَ او سَأَلَ عَنِ الأمرِ كَرَّرهُ ثلاثاً لِيَفْهَمَ ويُفهَمَ عَنْهُ».[٢]
[١] بحار الانوار، ج ١٦، ص ٢٣٥.
[٢] مكارم الاخلاق، ص ٢٠.