توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ٢١٤ - اشكال ديگر

باشند، يا آن كه حال بد كردار بهتر از حال نيكوكار باشد.

پس جواب مى‌گوئيم كه: اين آفت‌ها و بلاها اگر چه به صالح و طالح هر دو مى‌رسد، اما حق تعالى صلاح هر دو صنف را در اين دانسته، اما صالحان به سبب بلا متذكر مى‌شوند نعمت‌هاى حق تعالى را كه در حال صحّت به ايشان عطا كرده و اين باعث شكر و صبر ايشان مى‌گردد، و اما طالحان و بد كرداران زيرا كه چون اين بلاها به ايشان رسد طغيان ايشان را كم مى‌كند، و منع مى‌نمايد ايشان را از معاصى و فواحش. و اگر از آن بلا سلامتى يافتند براى دو صنف نفع مى‌بخشد، زيرا كه صلحا در بر و نيكى و صلاح مى‌افزايند و بصيرت ايشان زياده مى‌گردد، و فجّار و اشرار رأفت و رحمت پروردگار خود را مى‌دانند و احسان ملك منّان بدون استحقاق ايشان، ترغيب مى‌كند ايشان را بر نيكى و عفو نسبت به كسى كه بدى كند به ايشان.

و شايد كسى گويد كه: آنچه گفتيم (در تلف شدن اموال است، پس چه مى‌گويد در آنچه مردم در بدن‌هاى خود به آن مبتلا مى‌شوند و موجب تلف شدن ايشان مى‌گردد مانند: سوختن و غرق شدن به سيل و زلزله؟

در جواب مى‌گوئيم كه: در اينها نيز رعايت مصلحت هر دو صنف شده است، اما نيكان و ابرار زيرا كه در مفارقت دنيا راحت مى‌يابند از تكاليف آن و نجات مى‌يابند از مكاره آن. و امّا اشرار و فجّار زيرا كه كفّاره بعضى از گناهان ايشان مى‌شود و ايشان را مانع مى‌گردد از ازدياد معاصى.