توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ١٨٨ - حكمت خلق كوهها

برگ درختان و زراعت‌ها به هم مى‌رسد كه آن را «يرقان» مى‌نامند مى‌شويد و مى‌برد. و امثال اين منافع بسيار است كه ذكرش موجب تطويل كلام است.

و اگر كسى گويد كه: در بعضى از سنوات از كثرت نزول امطار و ثلوج آفت‌ها در زراعات به هم مى‌رسد و برودتى يا فسادى و عفونتى در هوا احداث مى‌نمايد كه موجب حدوث امراض بر بدن‌ها و آفت‌ها در زراعت‌ها مى‌شود سبب اين چيست؟

جواب گوئيم كه: چنين است اما گاه هست كه حق تعالى صلاح اديان ايشان را هم مى‌شمارد از وفور اموال و استقامت ابدان ايشان، و مردم را به اينها مبتلا مى‌گرداند تا موجب انزجار ايشان گردد از معاصى چنانچه در كلام مجيد مى‌فرمايد: وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‌ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ‌.[١]

[حكمت خلق كوهها]

نظر كن اى مفضّل به سوى اين كوه‌ها كه از خاك و سنگ بر روى هم نشسته و بلند شده و جاهلان گمان مى‌كنند كه زيادتى است در خلقت و احتياجى به آنها نيست و اين خطاست، بلكه منافع در آنها بسيار است از جمله آنها آن كه برف‌ها بر قله كوه‌ها مى‌نشيند و بعضى مى‌ماند براى مردم و در عرض سال به قدر حاجت بر مى‌گيرند و از آن‌

[١] سوره بقره، آيه ١٥٥.