خود مى‌چرخند و پوشش‌هاى نامناسب بر تن دارند، اجرا مى‌شود. آنها كه غرق در مواد مخدر و داروهاى روان‌گردان هستند، براى كودكان و نوجوانان ما بت و الگو شده‌اند. انحرافات جنسى از جمله هم‌جنس بازى به اصطلاح «متعهدانه»[١] به عنوان گزينه ديگرى براى «نوع زندگى آزادانه»[٢] معرفى شده در حالى كه قانون چند لحظه نيايش را در كلاس‌هاى مدارس ملّى كه شعارش «ما به خدا اعتماد (توكل) داريم»[٣] است، برنمى‌تابد و تحمل نمى‌كند.

هر روز والدين بيشترى، كه البته خود نيز برآمده از خانواده‌هايى فرو پاشيده و بدرفتار هستند، در چنين محيط اجتماعى احساس سردرگمى مى‌كنند و توانايى ايفاى نقش الگو و راهنما براى كودكان سردرگم و حيران خود را ندارند. ميزان طلاق ٥٠ درصدى نشان دهنده ديدگاه رايج در مورد ازدواج است. براساس اين ديدگاه، اصل عرفى و معنوى ازدواج به عنوان يك پيوند تعهدآور مادام‌العمر براى تشكيل و حفظ خانواده و تربيت فرزند به حساب نمى‌آيد بلكه تنها يك گذرگاه موقت و تمام شدنى در مسير تحقق شعار كهنه «خود شكوفايى»[٤] مربوط به دهه‌هاى ١٩٥٠، ١٩٦٠ و ١٩٧٠ است. با اين اوصاف، آيا جاى تعجب است كه تعداد زيادى از والدين، فرزندان خود را مانع رسيدن به اهداف خود محورانه شخصى بدانند

[١] -committed .

[٢] -liberated alternate lifestyle .

[٣] -In God We Trust .

[٤] -Self -actualization ..