بسيارى از والدينى كه مى‌گويند «نمى‌توانند» در مشاغل پول درآور مشغول به كار نباشند، در واقع منظورشان اين است كه به سختى مى‌توانند سطح زندگى خود را با تحول جديد [بچه‌دار شدن‌] هماهنگ كنند. عضويت در باشگاه‌هاى سلامت، اجاره كردن نوارهاى ويدئويى، اجاره كردن خانه‌هاى ييلاقى تابستانى، رفتن به سلمانى‌هاى گرانقيمت و كارهاى مشابه به سرعت در حال تبديل شدن به خواسته‌هاى عادى طبقه متوسط جامعه است. به خودى خود، بالا رفتن سطح زندگى چيز بدى نيست امّا وقتى موجب خدشه‌دار شدن روابط حياتى بين انسان‌ها مى‌شود، بايد نگران بود.

واقعيت اين است كه اين مصرف‌گرايى شديد به شكل وقيحانه‌اى توسط دلالان اتومبيل‌هاى پيشرفته و گرانقيمت، مجلات محبوبى كه در تبليغات خود خوانندگان را ترغيب به خريد كالاهاى مختلف مى‌كنند و تمام فروشندگانى كه شاغل بودن زن و شوهر برايشان منبع درآمد اقتصادى محسوب مى‌شود، ترويج مى‌يابد. اجازه دهيد به عنوان كسى كه از بيرون گود به قضايا نگاه مى‌كند، بگويم. نبايد از افرادى كه به دنبال سود تجارى هستند انتظار داشت با طرح‌هاى حامى خانواده، دوستانه برخورد كنند. به هرحال، تا زمانى‌كه معيارهاى مصرف‌گرايى در سطح بالاى فعلى باقى هستند، مى‌توان درك كرد كه چرا بسيارى از والدين فشارها را تحمل مى‌كنند و حتى زمانى كه فرزندان خردسالشان به آنها محتاج‌مى‌باشند، به كار تمام‌وقت خود ادامه مى‌دهند.