كنند و به اين نكته توجه داشته باشند كه با حذف آسيب‌هاى ناشى از جدايى‌هاى زياد كودك از مادر در دوران اوليه زندگى، بهره‌ورى ملّت در آينده بسيار بالا خواهد رفت. بايد دولت را تشويق كنيم تا مراقبت مادران از نوزادان را ارج نهد.

و نبايد پدر را فراموش كنيم. عقل سليم و پژوهش‌هاى اخير گواه بر اين مسأله است كه پدر بايد بيشتر از گذشته در مراقبت از كودك نقش ايفا كند. دخالت فعالانه‌تر پدر و مشاركت او در انجام نقش والدين از احساس انزوا و استرس بسيارى از مادران مى‌كاهد.

گزينه‌هايى كه خانواده‌ها، مشاغل و دولت براى مراقبت از كودك در نظر مى‌گيرند، بايد براساس نيازهاى هر سه طرف در اين رابطه يعنى مادر، پدر و فرزند و نيز براساس دانش روانشناسى درباره نحوه شكل‌گيرى و تكامل شخصيت سالم در كودكانمان پايه‌ريزى شوند.