فراهم آورند، نااميدكنيم. نبايد به برنامه‌هاى آموزشى، استقلال و توانايى پرداخت بدهى‌هاى مالى مراقبت‌هاى مذهبى كودكان صدمه بزنيم- مراقبتى كه در مناطق فقيرنشين شهرى رايج است.

بايد به خانواده به عنوان نهاد بنيادين تأمين كننده سلامتى، دانش و رفاه براى نسل بعدى احترام بگذاريم. به هيچ‌وجه نبايد كارى كنيم كه خانواده‌را نسبت به مراقبت از كودكان خود دلسرد كند و آنها را از قبول مسئوليت نگهدارى فرزندان خود و ديگر اعضاى خانواده منصرف كند.

شايد مهم‌ترين پرسش اين نباشد كه چه كسى فرزندان ما را بزرگ مى‌كند بلكه اين سؤال باشد: چه كسى تربيت فرزندان ما را جهت‌دهى مى‌كند: خانواده يا دولت؟