روزمره آماده مى‌كند. اين معنابخشى بايد در طول چندين سال رشد عقلانى، عاطفى و اجتماعى در دوران مدرسه صورت گيرد كه در نهايت كودك را براى پخته شدن و بلوغ آماده مى‌كند. در طى اين سالها، كودك همچنان به يك خانواده با ثبات كه او را در اين تلاش مهم حمايت نمايد، تكيه مى‌كند.

البته اين بدان معنا نيست كه بزرگ كردن كودكان به وسيله افرادى غير از والدين نمى‌تواند در جهت‌دهى كشش طبيعى و ذاتى يك كودك به سمت پختگى و تكامل تأثيرگذار باشد. بيمارى يا فوت والدين ايجاب مى‌كند افراد ديگرى مراقبت نوزاد يا نوپا را برعهده گيرند يا ممكن است فشار اقتصادى، مادر را وادار كند كودكش را در طول زمانى كه سركار است، به افراد ديگر بسپارد.

امّا شواهد حاكى از آن است پيوند مادر- نوزاد كه در واقع از دوران باردارى شروع مى‌شود، منحصر به فرد است و حتى با احساس‌ترين و دلسوزترين افراد هم نمى‌توانند جايگزين مادر شوند.

البته بهترين مربيان مهدكودك‌ها كه ممكن است مسئوليت نگهدارى چند كودك ديگر را با خواسته‌هاى وقت‌گير و خسته كننده برعهده داشته باشند، بسيار كمتر مى‌تواند اين نقش جايگزين مادر را ايفا كنند.

همانگونه كه همه مادران خوب مى‌دانند و لازم نيست هيچ فردى به آنها گوشزد كند، در اولين سال پس از زايمان، برآوردن نياز كودك به برقرارى ارتباط (با مادر) و تربيت، يك مسئوليت تمام‌وقت است.