تنظيم كند. البته هنوز اين تصويرها به اندازه كافى با ثبات و قابل اعتماد نشده‌اند كه نوزاد بتواند با استفاده از آنها تجربيات درونى خود را كاملًا تنظيم كند، اين امر چند سالى طول مى‌كشد. در خلال اين مدّت، اگر كودك نتواند در غياب والدين «تصورات درونى» خود را براى آرام كردن تنش درونى متمركز كند، ممكن است احساس طرد شدگى همراه با تشويش و ترس داشته باشد. براى كودكان عادى، اين تصويرهاى درونى با ثبات، قابل اعتماد و آرام‌بخش تا قبل از ٣٦ تا ٤٥ ماهگى استقرار چندانى پيدا نكرده‌اند و حتى آن زمان حضور تربيتى و پرورشى والدين براى تقويت و استحكام مدام اين تصويرها ضرورى است.

ثبات و در دسترس بودن تصويرهاى درونى از والدين به شكل‌گيرى تصويرى كه كودك از خود دارد، كمك حياتى مى‌كند. بين يك و نيم سالگى تا سه سالگى، كودك كم‌كم خود را به عنوان «يك انسان» در ارتباط با آن تصويرها مى‌بيند. همانگونه كه اشاره شد، حالا كودك وارد مرحله مهم تمييز بين خود و غير خود مى‌شود. او بين «من» و «غير من» و «درون» و «بيرون» تمايز قائل مى‌شود. او در حال رسيدن به دركى از واقعيت و تشخيص واقعيت از تخيل است.

در حدود دو سالگى، توانايى تفكر و استدلال كودك افزايش مى‌يابد. در نتيجه كودك روند طولانى رشد عقلانى را آغاز مى‌كند كه او را براى «معنا بخشى»[١] به جهان و رابطه‌اش با خود و اشياء و مردم و حوادث زندگى‌

[١] -Make sense ..