چه كسى گهواره را تكان خواهدداد - جمعى از نويسندگان - الصفحة ٥٢
مهدكودكها و برنامههاى نيمهوقت، كمكم در بين مردم محبوبيّت پيدا كرد. اين برنامهها، تقريباً همگى نصفه روزه بودند و اغلب، بچهها تنها دو يا سه روز در هفته به كودكستان مىرفتند. در بسيارى موارد محيطى فراهم بود كه والدين از جمله پدران نيز در آن شركت مىجستند.
مشكل طلاق هنوز ما را گرفتار نكرده بود. والدين تحت انواع فشارهاى حاصل از حضور روزافزون مادران در مشاغل بيرون از خانه، قرار نداشتند. كودكان نيز مجبور به رفتن به مهدكودك و تحمل فشار عاطفى آن نبودند. اگر بچهاى دلش مىخواست يا لازم بود خانه بماند، خانه مىماند. هنوز حق انتخابى وجود داشت.
مهدكودك معمولًا بين ساعات ٣٠/ ٩ تا ٣٠/ ١١ صبح يا يك الى سه ونيم بعدازظهر فعاليت مىكرد. پانزده سال بعد از آن، ساعات شروع كار مهدكودكها ٦ يا ٧ صبح و پايان كارشان به ٦ يا ٧ بعدازظهر يا حتى ديرتر از آن تغيير پيدا كرد. امروزه حتى مهدكودكهايى وابسته به بيمارستانها يا مراكز دانشگاهى بزرگ وجود دارند كه براى رفاه حال كاركنان شيفتى، بيست و چهار ساعته باز هستند. ما كودكانى داريم كه در شيفت كارى سه بعدازظهر تا يازده شب به مهدكودك مىروند و كودكانى كه آنها را در تاريكى شب از خواب بيدار مىكنند تا به تختهاى مهدكودكها انتقال داده شوند. وآنگاه اسم اينرا مىگذاريم «مهدكودك با كيفيت!»
اولين و مهمترين نكته در مورد مهدكودكهاى با كيفيت آن است كه در هيچ مهدكودكى، پرستارى نيست كه خصوصياتى قابل مقايسه با