ديدن، يك فرايند وسيع فيزيولوژيكى- عصبى است؛ بدين معنا كه علاوه بر چشم، مغز را نيز به كار مى‌گيرد. هر چند چشم بچه ممكن است يك تصوير واحد و روشن را دريافت كند اما باز ممكن است به دليل ضعفِ سازماندهى و تفسير در سيستم اعصاب مركزى به دليل عدم رشد كامل آن، كودك در رمزگشايى نوشته‌ها دچار مشكل شود.

خود چشم نيز مانند سيستم عصبى رشد مى‌كند و معمولًا در سنين ١٣ يا ١٤ سال به حداكثر رشد خود مى‌رسد. زمانى‌كه بيشتر بچه‌ها وارد مدرسه مى‌شوند دستگاه‌هاى ديدارى- ادراكى ايشان هنوز نسبت به فرد بالغ، كامل نيستند. به‌همين دليل نزديك‌بينى، اغلب نتيجه نگاه كردن طولانى‌مدت به اشياء نزديك در سنين پايين است.

لادلَم‌[١] نيز به اين نتيجه دست نيافت: با وجودى كه قرينه در زمان تولد به رشد كامل خود رسيده است، رشد قسمت‌هاى ديگر چشم انسان تا سنين ٩ تا ١١ سالگى هم‌چنان ادامه دارد. او در مورد تعيين تكليف خواندن براى بچه‌ها يا حتى خواندن داوطلبانه بچه به مدت طولانى پيش از سنين ٦ يا ٧ سالگى هشدار داده است. چند سال پيش دكتر هيلگارتر[٢] به ما گفت: ديگر به ندرت بچه‌اى ١٢ ساله را مى‌بيند كه از ديد طبيعى برخوردار باشد.

قوت حس شنوايى نيز يك فرايند گسترده فيزيولوژيكى- عصبى است و به سن مربوط مى‌شود؛ هر چند به نظر مى‌رسد حس شنوايى در بيشتر بچه‌ها تا حدودى زودتر از حس بينايى به رشد كامل مى‌رسد، دريافت شنوايى‌

[١] -Ludlam .

[٢] -Dr .Hilgarther ..