تا اين‌جا شواهد علمى كافى براى به تأخير انداختن آموزش رسمى آورده شد اما در يك زمينه خاص هنوز حرف براى گفتن وجود دارد: تا جايى كه مى‌دانيم؛ شواهدِ [حاصل از تحقيقات‌] قابل تكرار، همگى در اين جهت هستند كه اجازه داده شود بچه‌ها به‌طور طبيعى رشدشان را بكنند و به تعادل ذهنى، جسمى، روحى و اجتماعى برسند.

حواس بچه‌ها ابزارى براى انتقال اطلاعات به مغزشان است. به‌طور كلى حواس بينايى، شنوايى، چشايى، لامسه يا بويايى، در بيشتر بچه‌ها به‌طور ميانگين بين سنين ٨ تا ١٠ سال به تكامل مى‌رسد. هر چند در مورد برخى از بچه‌ها ديرتر از اين نيز به ثبات مى‌رسد اما كم‌تر پيش مى‌آيد كه زودتر از اين كامل شوند.

در اين زمينه بيش از سه هزار مطالعه از جانب جامعه چشم پزشكان آمريكا يافته‌هاى يكسانى انجام شده كه نشان مى‌دادند چشمان بچه‌هاى كوچك حداقل در شش تا هشت سال اول زندگى نبايد مجبور به خواندن زياد شود. در طول ٨ تا ١٠ سال اول زندگى، خواندن بچه‌ها بايد به ١٥ تا ٢٠ دقيقه در هر بار محدود شود، چرا كه نياز هست از طريق تمركز دوباره به اشياء دوردست- كارى كه بسيار طبيعى‌تر از مطالعه يا نقاشى كردن براى آن سن محسوب مى‌شود- به خود استراحت دهند.