در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٣ - روش پنجم
اگرچه ابولهب اسلام نمىآورد و از مسلمانان حمايت نمىكرد، امّا لااقل با توصيهها و تهديدهاى ابوطالب، مقدارى از شدّت دشمنىاش كاسته مىشد و اتّحاد سران قريش را خدشه دار مىكرد.
ابوطالب، قريش را تهديد مىكرد كه اگر به محمّد و اصحابش آسيبى برسانند، قبايل و عشاير همپيمان خود را به جنگ با قريش دعوت خواهد كرد. او در شعرى مىگويد:
|
و لَسنا نَمِلُّ الحرب حتّى تملّنا |
و لانشتكى ما قد ينوب من النُكب[١] |
|
«ما كسانى نيستيم كه از جنگ خسته شويم و از سختيها و مشكلات جنگ، شكوه نماييم».
عبّاس بن عبدالمطّلب، به قدرت و جايگاه ويژه ابوطالب ايمان داشت. او مىدانست كه ابوطالب نسبت به اوضاع و احوال قريش كاملا آگاه است و بهترين كسى است كه مىتواند از رسالت پيامبر (ص) در مقابل خطرات قريش حمايت و پشتيبانى كند؛ از اين رو، وقتى كه رسول خدا (ص) به عمويش عبّاس فرمود:
«إنَّ اللهَ أَمَرني باظهار أمري و قد أنبأني و أستنبأني فماعندك؟».
«همانا خداوند به من دستور داده است كه امر خويش را آشكار سازم. به من بگو كه تو چه خواهى كرد؟».
[١] - ديوان ابىطالب: ٢٨.