در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠٥ - دوم دلايلى بر ايمان ابوطالب

«به خدا قسم! اگر محمّد (ص) را بكشيد، هيچ كدام از شما را باقى نخواهيم‌گذاشت».[١]

١٠- به پيامبر اكرم (ص) عرض كرد:

«اى برادر زاده‌ام! اگر خواستى كه مردم را به سوى خدا دعوت كنى، به ما خبر بده تا با سلاح خارج شويم كه از تو محافظت نماييم».[٢]

١١- سخن رسول خدا (ص) كه فرمود:

«قريش جرأت نمى‌كرد مرا آزار و اذيّت كند تا اين كه ابوطالب از دنيا رفت».[٣]

١٢- رسول خدا (ص) سالى را كه ابوطالب و خديجه از دنيا رفتند، «عام الحزن» ناميد.[٤]

١٣- رسول خدا (ص) از مرگ ابوطالب و خديجه به عنوان دو مصيبت بزرگ ياد كرد و فرمود:

«در اين ايّام، دو مصيبت بزرگ براى ما پيش آمده است و نمى‌دانم كه به كدام يك بيشتر جزع و فزع كنم».[٥]

١٤- هنگامى كه ابوطالب از دنيا رفت، پيامبر اكرم (ص) فرمود:

[١] - الطبقات الكبرى، ابن سعد: ١/ ٢٠٣.

[٢] - تاريخ يعقوبى: ١/ ٣٤٧، باب النذاره.

[٣] - الكامل، ابن اثير: ٢/ ٢١.

[٤] - تاريخ يعقوبى: ١/ ٣٥٤.

[٥] - تاريخ يعقوبى: ١/ ٣٥٥.