عبدالرحمن گفت: من نيز مطّلع شده بودم كه او چهار ركعتى مى‌خواند، امّا من با اصحابم دو ركعتى خواندم، ولى همان طور كه گفتى، اين كار باعث شرّ و نزاع مى‌گردد، پس همراه با او نماز را چهار ركعتى مى‌خوانيم».[١]

مسلم و بخارى و ديگران، با اسناد از عبدالله بن عمر روايت كرده‌اند:

«رسول خدا (ص) در منا براى ما امامت كرد و نماز را دو ركعتى به جاى آورد. بعد از او، ابوبكر و عمر و حتّى عثمان در ابتداى خلافتش چنين كردند تا اين كه عثمان، بعدها نماز را چهار ركعتى خواند. ابن عمر، هنگامى كه به امام اقتدا مى‌كرد، نماز را چهار ركعتى مى‌خواند، ولى اگر خودش به تنهايى نماز مى‌خواند، نماز سفر را دو ركعتى به جاى مى‌آورد».[٢]

ابن حزم گفته است:

«هر گاه كه ابن عمر در منا به كسى اقتدا مى‌كرد، نمازش را چهار ركعتى مى‌خواند، پس از آن، به منزل مى‌رفت و نمازش را به صورت دو ركعتى اعاده مى‌كرد».[٣]

[١] - تاريخ طبرى: ٣/ ٣٢٢( حوادث سال ٢٩ هجرى)؛ الكامل، ابن اثير: ٣/ ١٠٣؛ البدايه و النهايه، ابن كثير: ٧/ ١٧٣( سال ٢٩ هجرى)؛ تاريخ ابن خلدون: ٢/ ٣٨٦.

[٢] - صحيح مسلم: ٢/ ١٤٥، كتاب الصلاة، قصر الصلاة في مني؛ مسند احمد: ٢/ ٣١٩، ح ٦٣١٩؛ مسندابن عمر؛ سنن بيهقي: ٣/ ١٨٠، كتاب الصلاة، باب ٧٥١/ باب الامام المسافر، ح ٥٣٢٧.

[٣] - المحلّي: ٤/ ٢٧٠/ صلاة المسافر.