امّا اين كه مى‌گويى در مكّه، اهل و عيال اختيار كرده‌اى، در واقع همسر تو در مدينه است و هر گاه بخواهى به سوى او مى‌روى و همسر تو در هر جايى كه تو اقامت كنى، ساكن مى‌شود.

و امّا اين كه مى‌گويى: در طائف اموالى دارى، بايد بدانى كه تا طائف سه شبانه روز راه است و تو از اهل طائف نيستى.

و امّا اين كه مى‌گويى: عدّه‌اى از اهل يمن برمى‌گردند و مى‌گويند كه خليفه شما عثمان، در حالى كه مقيم بوده، نماز را دو ركعتى خوانده است، دليل موجّهى نيست؛ زيرا رسول خدا (ص) كه وحى بر او نازل مى‌شد و در آن زمان تعداد مسلمانان كمتر بودند و پس از وى، ابوبكر و عمر نيز همين كار را كردند و هميشه نماز سفر را دو ركعتى مى‌خواندند تا از دنيا رفتند.

عثمان گفت: اين چيزى است كه به نظر من رسيده است!

عبدالرحمن از پيش عثمان خارج شد و ابن مسعود را ديد. ابن مسعود پرسيد: «اى ابومحمّد! آيا روش خود را تغيير مى‌دهد؟

پاسخ داد: نه.

پرسيد: پس چه كنم؟

پاسخ داد: به آنچه خودت مى‌دانى عمل كن.

ابن مسعود گفت: اختلاف، باعث ايجاد شرّ و آشوب مى‌شود. به من خبر داده شده است كه او نمازها را چهار ركعتى مى‌خواند.