از عبدالملك بن عمرو بن ابى سفيان ثقفى، از عمويش روايت شده است: عثمان در منا امامت كرد و نماز را چهار ركعت خواند. شخصى پيش عبدالرحمن بن عوف رفت و پرسيد: آيا نمى‌توانى با برادرت صحبت كنى كه نماز را چهار ركعتى خوانده است.

عبدالرحمن نماز را همراه عدّه‌اى دو ركعتى خواند و سپس پيش عثمان رفت و به وى گفت: آيا در همين مكان با رسول الله (ص) نماز را دو ركعتى نخواندى؟ پاسخ داد: چرا. پرسيد: آيا همراه ابوبكر، نماز را دو ركعتى نخواندى؟ پاسخ داد: چرا. پرسيد: آيا با عمر، نماز را دو ركعتى نخواندى؟ پاسخ داد: چرا. پرسيد: آيا در اين مدّت چند سال از خلافت خود، نماز سفر را دو ركعتى نخواندى؟ پاسخ داد: چرا، امّا اى ابو محمّد! خوب گوش بده؛ من مطّلع شده‌ام كه بعضى از حجّاج يمن و مردم جاهل، در سال گذشته گفته‌اند: نماز براى مقيم هم دو ركعتى است، مگر نمى‌بينيد كه خليفه آن را دو ركعتى مى‌خواند؟ براى همين در مكّه عيالى اختيار كردم و از ترس اين كه مردم به اشتباه بيفتند، تصميم گرفتم كه نماز را چهار ركعتى بخوانم.

علاوه بر اين كه: در مكّه همسر و اهل و خانواده‌اى اختيار كرده‌ام، در طائف نيز اموالى دارم كه گاهى براى سركشى به آن جا مى‌روم و چند روزى در آن جا مى‌مانم.

عبدالرحمن بن عوف گفت: اينها، عذر و بهانه‌اى براى چهار ركعتى خواندن نماز در سفر نمى‌شود.