پرسيدم: اگر در ذى المجاز باشيم، چگونه است؟ پرسيد: ذى المجاز كجاست؟ گفتم: جايى است كه به مدّت پانزده يا بيست شب در آن جا جمع مى‌شويم و به خريد و فروش كالا مى‌پردازيم. گفت: اى مرد! ما در سفر آذربايجان بوديم- و نمى‌دانم گفت كه چهار يا دو ماه- و من ديدم كه صحابه نمازهايشان را به صورت، دو ركعتى مى‌خواندند. و خودم با همين چشمهايم رسول خدا (ص) را ديدم كه نماز سفر را دو ركعتى مى‌خواند، سپس اين آيه را قرائت كرد: لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ؛ هر آينه رسول خدا (ص) براى شما الگوى حسنه‌اى است».[١]

از ابراهيم نقل شده است:

«عمر بن خطّاب نماز ظهر را در مكّه به صورت دو ركعتى خواند. هنگامى كه مى‌خواست برود، گفت: اى اهل مكّه! ما مسافر هستيم و هر كسى كه از اهل مكّه مى‌باشد، نمازهايش را كامل بخواند».[٢]

از عمر بن عبدالعزير نقل شده است:

«نماز در مسافرت، حتماً دو ركعتى است و غير آن صحيح نمى‌باشد».[٣]

[١] - مسند احمد: ٢/ ٣٣٠، ح ٦٣٨٨؛ مسند ابن عمر.

[٢] - الآثار، قاضي ابويوسف: ٥٠ و ٣٠.

[٣] - المحلّي: ٤/ ٢٧١، صلاة المسافر.