حكومت الهى است و نماينده خدا در روى زمين، تمام اعمال و رفتارها را نظاره مى‌كند. همين عقيده، احساس روحى مثبت و اميدوارنه‌اى را در انسانهاى مظلوم و منتظر، ايجاد مى‌كند.

اين ارتباط و اشتراك، وقتى شديدتر مى‌شود كه مردم در زمان غيبت صغرى با واسطه نوّاب اربعه با امام در ارتباط باشند و در زمان غيبت كبرى با فقهاى جامع‌الشرايط و به خصوص با مبسوط اليد بودن «ولى فقيه جامع‌الشرايط»- كه نايب عام امام زمان (عج) است- در ارتباط باشند. با وجود اين شرايط، انسان احساس مى‌كند كه امامت در صورت ولى‌فقيه خودنمايى كرده و در صدد احيا و اجراى احكام اسلام مى‌باشد؛ بنابراين، مهدويّتى كه اهل‌بيت (عليهم السلام) آن را ارائه مى‌دهند، مهدويّتى متحرّك، مؤثّر و مثبت نسبت به وقايع بشرى است، در حالى كه مهدويّت پيروان خلفا تأثيرى در وقايع بشرى ندارد و تنها يك پيشگويى از آينده مى‌باشد.

مهدويّت اهل‌بيت (عليهم السلام) به گونه‌اى است كه انسانها را براى محقّق كردن زمينه‌هاى ظهور، تحريك و تشويق مى‌كند و به آنان اطمينان مى‌دهد كه صاحبى دارند و او آنان را در نظر دارد و در اين صورت، «انتظار» به معناى سكوت، شكست و درماندگى نيست بلكه به معناى حركت، جوشش و تلاش براى فراهم كردن زمينه‌هاى مناسب براى ظهور حضرت مهدى (عج) است.