«نهمين فرزند از نسل حسين (عليهم السلام) امام غايب، حضرت مهدى (عج) مى‌باشد. او به غيبت مى‌رود و عمرى طولانى مى‌يابد؛ چنان كه حضرت عيسى و الياس و خضر در ميان مؤمنين و دجّال و سامرى در ميان كافرين، عمرى طولانى يافته‌اند».

- «چنان كه در كتاب ينابيع المودّه و كتابهاى ديگر آمده است، عدّه بسيارى از فضلا و عرفا چنان كه از اشعار عربى و فارسى آنان بر مى آيد، قايل به استمرار حيات مهدى (عج) هستند و او را صاحب مقام ولايت و امامت و جانشينى پيامبر و واسطه فيض الهى مى‌دانند».[١]

٣- غيبت صغرى بيانگر حضور آن حضرت (عج) در ميان مردم است با اين توضيح كه: غيبت ناگهانى حضرت (عج) ضربه سهمگينى بر شيعه وارد مى‌كرد؛ زيرا شيعه همواره در رابطه و تعامل با ائمّه خود بودند؛ از اين رو، غيبت صغرى پيش آمد تا مردم براى غيبت طولانى امام آماده شوند. در زمان غيبت صغرى، نوّاب اربعه به مراجعات و سؤالات مردم رسيدگى نموده و پس از دريافت جواب از آن حضرت (عج) آن را به مردم ابلاغ مى‌كردند. اين چهار نفر به ترتيب عبارت بودند از:

الف: عثمان بن سعيد عمرى.

ب: محمّد بن عثمان بن سعيد عمرى.

[١] - المهدى: ١٤٨- ١٤٦.