در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٧ - ويژگى دوم امامت در دوران طفوليت
«اى يحيى! كتاب را با قوّت بگير و ما در كودكى، حكم پيامبرى را به وى داديم».
و اگر امامت، مسألهاى تشريعى باشد، در اين صورت طفل از جمله محجورين است كه ولايت بر خود نداشته و احتياج به قيّم دارد و اگر كسى بر خودش ولايت ندارد، چگونه مىتواند بر ديگران ولايت داشته باشد؟ پس در اين فرض، امامت براى طفل، مشروع نخواهد بود.
مسلمانان در اين مسأله اختلاف نظر دارند. مذاهب چهارگانه اهلسنّت، خلافت، امامت و ولايت را از مسائل تشريعى و از اعمال مكلّفين مىدانند، در حالى كه در مكتب اهلبيت (عليهم السلام) آن را از مسائل اعتقادى و از جمله اصول دين مىدانند كه از شؤون خداى متعال مىباشد و جزء اعمال مكلّفين نمىباشد.
از اين رو است كه در مكتب اهلبيت، به امامت در زمان طفوليّت براى عدّهاى از اهلبيت (عليهم السلام) و از جمله براى حضرت مهدى (عج) قايل هستند و اين اعتقاد با اصول عقايد ايشان هماهنگ و مطابق است و هيچ ايرادى بر آن وارد نيست، مادامى كه قرآن به نبوّت يحيى در كودكى تصريح مىكند.
و از جهت تشريعى هم ايرادى بر آن وارد نيست، مادامى كه از نظر اهلبيت (عليهم السلام) اين مسأله خارج از محدوده تشريع است و در محدوده اصول عقايد قرار دارد. احكام ولايت بر محجورين، بر