در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥١ - ٤ - برخورد سلطنت عباسيان با اين حادثه
مىترسيدند و در غير اين صورت عاقلانه نبود كه از طفلى پنج ساله بترسند.
آنان معتقد بودند كه اين طفل، همان «مهدى منتظر» است كه روايات متواتر به آمدن او مژده دادهاند؛ از اين رو، كنيزان امامحسن عسكرى (عليهم السلام) را محبوس كردند و قابلههايى فرستادند تا آنان را مورد بررسى قرار دهند تا مبادا حامله باشند و حتّى بعضى از كنيزان را به مدّت دو سال تحت مراقبت گرفتند و اين در حالى بود كه دائماً منزل امام را مورد تفتيش قرار مىدادند و جاسوسانى اعزام مىكردند تا اخبار منزل امام را جمعآورى و گزارش كنند.
در اين جا اين سؤال مطرح مىشود كه چرا سلطه حاكم، قول جعفر كذّاب را نپذيرفت كه مىگفت:
«برادرش مرده و هيچ فرزندى از خود باقى نگذاشته است؟!».
آيا براى آنان اين امكان وجود نداشت كه ارث را به جعفر واگذار كنند و دست از اين ظلمها و تفتيشهاى دردآور بردارند؟
شايد گفته شود كه: حكومت در پى آن بود كه حقّ افراد ديگر را از ميراث بپردازد و بدين جهت در صدد يافتن وارثان ديگر امام بود تا جعفر كذّاب به تنهايى، با شهادت خود، وارث همه ميراث نگردد!
در جواب بايد گفت: از شأن يك حكومت به دور بود كه چنين تصرّفات و جستجوهاى مضحكى را به راه بيندازد بلكه وظيفه عبّاسى