از جمله وكلايى كه امام را ديده‌اند، عبارت بودند از: از آذربايجان: قاسم بن علاء؛ از اهواز: محمّد بن ابراهيم بن مهزيار؛ از بغداد: حاجز بلالى، عثمان بن سعيد عمرى، محمّد بن عثمان بن سعيد عمرى و عطار؛ از كوفه: عاصمى؛ از قم: احمد بن اسحاق؛ از نيشابور: محمّد بن شاذان؛ از همدان: بسامى، محمّد بن ابى‌عبدالله كوفى اسدى و محمّد بن صالح.

امّا غير از وكلايى كه امام را ديده‌اند، عبارت بودند از: از اصفهان: ابن باشاذاله؛ از اهواز: حصينى؛ از بغداد: احمد بن حسن، اسحاق كاتب؛ از بنى نوبخت، ابوعبدالله خيبرى، ابوعبدالله بن فروخ، ابوعبدالله كندى، ابوالقاسم بن ابى حليس، ابوالقاسم بن دبيس، مسرور طبّاخ آزاد كرده ابوالحسن (عليهم السلام)، نيلى و هارون فزارى؛ از دينور: احمد بن اخى الحسن بن هارون و عمويش حسن بن هارون؛ از رى: ابوجعفر رفا، على بن محمّد، قاسم بن موسى، ابن القاسم بن موسى، ابومحمّد بن هارون و محمّد بن محمّد كلينى؛ از قزوين: على‌بن احمد و مرداس؛ از قم: حسن بن نضر، حسين بن يعقوب، على بن محمّد بن اسحاق، محمّد بن اسحاق و محمّد بن محمّد؛ از مصر: ابورجا؛ از نصيبين: ابومحمّد بن وجناى نصيبى؛ از همدان: جعفر بن همدان، محمّد بن كشمرد و محمّد بن هارون؛ از يمن: ابن اعجمى، جعفرى، حسن بن فضل بن يزيد، پدرش فضل بن يزيد و شمشاطى.