در پرتو اين تفسير، جاى تعجب نخواهد بود كه شارع مقدس اسلام، روز پايانى اين ماه را عيد قرار داده است و اين نه به خاطر آن است كه آدمى در چنين روزى از امساك و خوددارى نسبت به خوردن و آشاميدن رهايى مى‌يابد بلكه چنين روزى عيد پيروزى است؛ پيروزى نفس بر شهوات و پستى‌ها، و روز به كمال رسيدن انسان در مسير حق كه چونان از نهر روان، پاكيزه شده و تطهير يافته خارج مى‌گردد تا زندگى جديدى را با قلب پاك خويش به همراه اراده جدى و عزم راسخ آغاز نمايد.

در اين روز بعد از آن كه مسلمين ماه روزه‌دارى را همراه با اطاعت و امتثال فرمان حق به پايان رسانيده‌اند و تمام تلاش خويش را در اين راه مبذول داشته‌اند، خداى متعال در قلب اينان سرورى را قرار مى‌دهد و بزرگداشتى را كه ملكوتيان در سماوات و مؤمنين صالح در زمين شاهد آنند بر پا مى‌دارد و همه و همه گرد هم مى‌آيند و تكبيرگويان اين نعمت را سپاس مى‌گويند.