اين حديث شاهد بر آن است كه در روزه‌دارى طمأنينه‌اى حاصل مى‌گردد كه آدمى ديگر در مقابل بروز هر اتفاق ناگهانى و هر نابسامانى، خود را نمى‌بازد چرا كه در روزه‌دارى به ترك آنچه كه بدان الفت داشت خود را عادت داده است؛ در صبحگاهان غذاى شب را مى‌خورد و در شب غذاى روز را و بدين‌سان نفس خويش را با صدمات و ناملايمات آشنا ساخته و الفت برقرار كرده است. و در مقابل حوادث ناگهانى قوى گشته است.

«وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ:[١] تنها كسانى بدان (مقام بلند) نائل مى‌شوند كه اهل صبر باشند و كسى بدان نرسد الا آن كه داراى بهره بسيار باشد».

آرى، آموزش به تنهايى كافى نيست بلكه گاهى، آموزه‌ها تبديل به سلاح ضدّ دين شده و در راستاى ارتكاب معاصى و مفاسد به كار گرفته مى‌شود.

آنچه كه در كمال آدمى نياز است تمرين و ممارست عملى براى آموزه‌هاى دينى مى‌باشد و اين منظور حاصل نمى‌شود

[١]- سوره فصلت، آيه ٣٥.