فريضه‌اى كه حريت و آزادگى در اراده انسانى را به ارمغان مى‌آورد و موجب استحكام هر چه بيشتر همت شخص و ارتقاء دادن شخصيت او تا رسيدن به سرحد روحيه جهادى مى‌گردد.

انسان در روزه‌دارى سختى‌ها و مشكلاتى را صبورانه در برابر خواسته‌هاى بدن خويش و شهوات و هواها تحمل مى‌نمايد. تحملى كه نه از سر فقر و تنگدستى يا مجازات و امثال آن همچون اضطرار باشد بلكه تحملى است كه با كمال ميل و رغبت و از سر خواست خود مى‌باشد.

از آيات ذكره شده مى‌توان بارزترين خصوصيات موجود در زمينه روزه را برداشت نمود.

در قسمتى از آيات چنين آمده است‌: «كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ: همانگونه كه بر امت‌هاى پيشين نيز واجب بود».

از اين قسمت چنين نتيجه‌گيرى مى‌شود كه روزه‌دارى تنها يك فريضه اسلامى نمى‌باشد. بلكه امت‌ها و اقوام پيشين نيز از اين مسأله فارغ نبوده‌اند. چرا كه روزه‌دارى به جهت اشتمال بر مصالح فراوان، به گونه‌اى است كه هيچ امتى، هيچگاه از خيل سعادات آن بى‌نياز نبوده است.

از اين روى مى‌توان شاهد آن بود كه پديده روزه‌دارى در بين دين مدارانى كه ريشه شريعت‌شان از جانب پروردگار بوده،